قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد

          ایمان به جز از حب علی پایه ندارد

                    گفتم بروم در سایه لطفش بنشینم

                              گفتا که علی نور بود سایه ندارد

***عید غدیر بر تمامی شیعیان مبارک باد***

با خيالت دلخوشم اي ماه پنهان بعد از اين

                                     مي نهم بي روي تو سر در گريبان بعد از اين

پشت اين ديوارها سوسوي يك فانوس نيست

                                       لحظه هايم تيره چون شام غريبان بعد از اين

فصل ها تكرار يك پاييز بي پروانه اند

                                       كوچه ها،بي انتها، من زير باران بعد از اين

اين خيابان هاي خالي تا كجايم مي برند

                                      در هواي ديدنت اي آفت جان ، بعد از اين

گر كه بگذاري سرت را بر سكوت شانه ام

                                       مي شوم غرق گل و عطر بهاران بعد از اين

كاش می شد لحظه ها را قاب كرد

روزهای تيره را در خواب كرد

كاش دنيا تاهميشه مهربان و ساده بود

يا به آدم هاش رسم عاشقی آموخته بود

كاش می شد با محبت قفل دل را باز کرد

در كنار اشك و لبخند زندگی آغاز كرد

آرزویم این است:

نرود اشک از چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه هر روز تو عاشق باشی

عاشق آن که تو را می خواهد و به لبخند تو از خویش رها می گردد

و تو را دوست دارد به همان اندازه که دلت می خواهد

می پرسی که چه جوری شبهامو سر می کنم

                           چه جوری درد بی درمونمو باور می کنم

به خیالت بگو شب سری به خونه ام بزنه

                            ببینه با گریه گوش فلک رو کر می کنم

ببینه اسم توشب تا سحر ذکر منه

                               گله از دو رنگیهای تو به داور می کنم

شبا هق هق می کنم سر روی بالش میزارم

                              اشکا سیلاب میشه بالشمو تر می کنم

روی کاغذه ام به جای غزل و ترانه هام

                           اسمتو رج می زنم حرفاشو از بر می کنم

بارونه اشکامو توی صدف دل می ریزم

                           این دل دیوونه رو کاسه گوهر می کنم

گفتی بی من بگو شب های تو کی می گذره

                        بی تو عطر پاک یاد تو به ساغر می کنم

بی تو نهال بی ریشه طوفان زده رو

                     توی دشت آرزوها نخل تناور می کنم

دل بی گنا هم مواین جوری نشکن زیر پات

                   می کنم کاری رو که گفتم به تو آخر می کنم

می کنم کاری که قلبت تا قیامت بسوزه

                        گل عمرمو زیر پای تو پرپر می کنم

می رم اون جایی که داد منو از تو بگیرن

                      از تو با خالق تو شکوه به محشر می کنم

 از هما میر افشار

دستهایت تکیه گاهم بود و نیست

عشق تو پشت و پناهم بود و نیست

حیف! آن وقتی که عاشق شد دلم

چیز سبزی در نگاهم بود و نیست

عشق این سرمایه بازار دل

آب این روی سیاهم بود و نیست

یاد ان ایام مشتاقی بخیر

عاشقی تنها گناهم بود و نیست

فقط يه گام ديگر مانده ، تا پاي بلند دار

 کمي آهسته تر  شايد . . .نه محکم  تر قدم بردار

 به شدت خسته ام از خود  بشدت خسته ام از تو

 بيا اي جان بي ارزش ، بيا دست از سرم بردار

 خدا مي داند اي مردم ، دلم چون ساقهء گندم

 نمي رقصد بجز با گل، نمي ميرد مگر با خار

 خودت بنشين قضاوت کن ، اگر تو جاي من بودي

 چه مي گفتي به اين مردم،چه ميکردي به اين ديوار

 خدايا گر چه کفر است اين ولي يک شب از اين شبها

 فقط يک لحظه ، خودت را جاي من بگذار

كاش دستم مي گرفتي خاك پايت مي شدم

كاش جسمم دفن مي شد در زمين كربلا

خاك زوار حريم با صفايت مي شدم

كاش خاكم را قضا مي ريخت گرد قتله گاه

تا به وقت سجده مهر كربلايت مي شدم

عشق گاهی مشق های کودکیست
حس بودن با خدا در سادگیست
عشق گاهی کیمیای زندگیست
عشق در گل راز ناپژمردگیست
عشق گاهی هجرت از من تا شدن
عشق یعنی با تو بودن ما شدن
عشق گاهی بوی رفتن می دهد
صوت شبناک تو را سر می دهد
عشق گاهی نغمه ای در گوش شب
عادتی شیرین به نجوای دو لب

عشق گاهی می نشیند روی بام
گاه با صد میل می افتد به دام
عشق گاهی سر به روی شانه ای
اشک ریز آخر افسانه ای
عشق گاهی یک بغل دلواپسی
عطر مستی ساز شب بو ، اطلسی
عشق گاهی هم حکایت می کند
از جدایی ها شکایت می کند
عشق گاهی نوبهاری/گاه پاییزی به رنگ سرخ / زرد
گاه لبخندی به لبهای تو گاهی کوه درد


عشق گاهی دست لرزان تو می گیرد درون دست خویش
گاه مکتوب تو را ناخوانده می داند زپیش

عشق گاهی راز پروانه است پیرامون شمع
گاه حس اوج تنهاییست در انبوه جمع

عشق گاهی بوی یاس رازقی
ساقدوش خانه بن بست یاد مادری
عشق گاهی هم خجالت می کشد
دستمال تر به پیشانی عالم می کشد
عشق گاهی ناقه اندیشه ها را پی کند
هفت منزل تا رسیدن بی صبوری طی کند
عشق گاهی هم نجاتت می دهد
سیب در دستی و صاحبخانه راحت می دهد
عشق گاهی در عصا پنهان شود
گاه بر آتش گلستان می شود
عشق گاهی رود را خواهد شکافت
فتنه نمرودیان زو رنگ باخت
عشق گاهی خارج از ادراک هاست
طعنه لولاک بر افلاک هاست
عشق گاهی استخوانی در گلوست
زخم مسماریست در پهلوی دوست


عشق گاهی ذکر محبوب است بر نی های تیز
گاه در چشمان مشکی اشک ریز
عشق گاهی خاطر فرهاد و شیرین می کند
گاه میل لیلی اش با جام مجنون می کند
عشق گاهی تاری یک آه بر آیینه ای
حسرت نادیدن معشوق در آدینه ای
عشق گاهی موج دریا می شود
گاه با ساحل هم آوا می شود
عشق گاهی چاه را منزل کند
یوسفین دل مطلع دل می کند
عشق گاهی هم به خون آغشته شد
با شقایقها نشست و همنشین لاله شد
عشق گاهی در فنا معنا شود
واژگان دفتر کشف تمناها شود
عشق را گو / هرچه می خواهد شود
با تو اما عشق پیدا می شود

بی تو اما عشق کی معنا شود
.

امشب هوس خواندن یک مرثیه دارم
من کولی آواره‌ی بی ایل و تبارم

آن ابر پر از بغض توام ، منتظرم باش
فرصت بده امشب به هوای تو ببارم

چشم تو فقط دغدغه‌ساز غزلم بود
دیوانه نبودم به کسی دل بسپارم

تندیس جنونم که مرا وقف تو کردند
حلاج‌ترین حادثه‌ی چوبه‌ی دارم

از لحظه‌ی ویران شدن زمزمه‌هایت
تصویرگر در به دری‌های غبارم

شاید به همین علت ساده‌ست که دیگر
یک ثانیه هم حوصله‌ی عشق ندارم!

يه روزي بياد ببينم زير خرواراي خاکي

ديگه آرزو ندارم آسمون برات بباره

هر بلايي سرم اومد عوضش سرت بياره

غم دنيا رو گذاشتي بعد رفتنت رو دوشم

يه روزي برات الهي پيرهن عزا بپوشم

يکي پيدا بشه کاشکي با تو مثل من نباشه

تا دلت رو دادي دستش،بره و ازت جدا شه

ديگه تو خلوتت از من يه سراغي نمي گيري

از خدا مي خوام تو غربت،توي تنهايي بميري

تو که عاشقم نبودي که به جاده دل بدوزي

توي آتيش جهنم...حقته،بايد بسوزي

ديگه باورت ندارم،به غريبه دل سپردي

آخه ميشنوم يه روزي رفتي و يه گوشه مردي

کاش بياي دوباره پيشم...نه که باز برات بميرم

من فقط مي خوام دلم رو از دل تو پس بگيرم

اما نه...اون دل ساده وقتي دستتو نخونه

پس لياقتش همينه که پيش خودت بمونه

دلمو بشکن و بگذر...حالا اون دستتو خونده

آرزو داره ببينه ازت هيچ اسمي نمونده

برو و توي خيالت بگو اين بازي رو بردي

باشه...من حرفي ندارم،از همين لحظه...تو...مردي

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم
تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر
و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من
ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم
شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد
و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد
و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم
تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت
و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد
و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم
تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد
که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست
قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم
بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم
سلام ای خنجر حرفای مردم
سلام ای آشنا با رنگ خونم
سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
آخه این بار شده  من با تو هرگز
نمی خوام حالتو حتی بدونم
تعجب می کنی آره همونم
همونی که زمونی قلبشو باخت
همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت
همونی که برات هر لحظه می مرد
که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم
همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود
اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم
تعجب می کنی آره عجیبه
می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
با این نامردیت بازم باهاتم ؟
برات کافی نبود حتی جوونیم
تموم شد آره گم شد مهربونیم
دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره
دیگه بسه برام هر چی کشیدم
فریبی بود که من از تو ندیدم
دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
عجب حتی دریغ از یک محبت
دریغ از یک سر سوزن صداقت
دریغ از یک نگاه عاشقونه
دریغ از یک سلام بی بهونه
نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست
اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
چیه توهین به ذات محترم شد ؟
دیگه کوتاه کنم با یک خداحافظ
که عشق ما رسید به سد هرگز

راستش این شعر رو توی یه کتاب خوندم و به نظرم خیلی زیبا امد . امیدوارم شما هم لذت ببرید.

من و اين فضای غمگين

توحضور بی كسی ها

ميخونيم از دل و غربت

كه نشسته روی ديوار

يه اتاق دست نخورده

با تموم خاطراتش

همچی هست و تو نيستی

حتی يك لحظه نوازش

بعد لبخند تو  با گریه تبسم کردم .

آشنا با تمام پنجره ها شدم

چون تو را پشت همین پنجره ها گم کردم .

تو نماندی و صفا رفت و صمیمیت مرد .

خویش را در قفسی تازه تجسم کردم .

از تو یک خاطره یک خاطره باقی مانده است .

بی تو با عکس تو یک عمر تکلم کردم

جملۀ آزادگان بنده و رام حسين

روز عشقه  عاشقا روزتون مبارک

در خم پس کوچه های زندگی           آرزو  گم کرده  تنها   می روم

در شیار روشن  تاریک  شب          لنگ لنگان سوی فردا می روم

می روم شاید که در دشت شفق        بینم  آن  رنگین  پر خورشید را

می روم شاید به بام کهکشان          بینم   آن   تک  اختر   امید   را

بسته ام بار سفر از شهر خود        می روم   آشفته  تا  شهر دگر

گشته ام بیگانه با هر آشنا            می روم  شاید  شوم   بیگانه تر

بگذار همه ماه پرستم گویند

عشق یعنی سر سجود و دل سجود

ذکر یا رب یا رب از عمق وجود

عشق را گو : هر چه می خواهد شود

با تو اما عشق پیدا می شود

بی تو اما عشق کی معنا شود